Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te nemen en Tydeman aan zijne linkerhand; naast weber zat de Resident en dan volgde toewan poetrie op een canapé, waarop ook plaats was voor mevrouw Horst. Ik zat weer naast mevrouw HoRSl en daarop kwamen de drie prinsessen. Tegenover ons waren de overige heeren der Siboga, de admiraal en de kroonprins geplaatst en vervolgens een gansche reeks prinsen van minderen rang. Enkelen der prinsen waren in Hollandsche infanterie-uniform gekleed met witten broek; de Sultan droeg heden ten teeken van vriendschap en als eerbewijs een spierwitten hoofddoek, die op het oude vriendelijke gelaat stond als een slaapmuts; andere prinsen hadden hoofddeksels van struisveeren, die zeer goed kleedden en op hoeden geleken. Een der prinsen was pas sinds kort tot officier in het Hollandsche leger bevorderd en had heden voor het eerst zijn uniform aan.

»U moet eens opletten, hoe trots hij op zijn mooie pakje is", fluisterde de Resident mij toe.

De dames waren keurig uitgedost in een witte, klein gebloemde en uiterst fijn geplooide sarong, lange kabaja, witte kousen en de toewan poetrie droeg bovendien nog witte schoenen. Thee met gebakjes deed de ronde en mevrouw Horst zeide zachtjes: „U moet eens aan toewan poetrie zeggen> dat u de koekjes lekker vindt, die heeft zij zelve met hare hofdames gebakken". Zoo beleefd mogelijk drukte ik mij uit; toewan poetrie glimlachte vriendelijk en antwoordde iets, dat ik helaas niet goed begreep. Het HoogMaleisch is zoo'n geheel andere taal dan het strand-Maleisch, dat wij met onze bedienden en matrozen spraken!

De verdere conversatie werd onderbroken door een Europeesch wijsje, dat schel gefloten werd door een man, die op de voorgalerij zat; de dansmeisjes traden hierop binnen onder het geleide eener duenna, die hun kleederen nog eens in de zaal recht trok en den dans bleef superintendeeren. De meisjes hadden oranje kleedjes» aan, om den hals gesloten door een fantastisch bontgekleurden kraag, die van voren

,

Sluiten