Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en het oog mist de rotsige eilandjes, die bijv. de baai van Badjo zoo rijk maken aan stoute, het oog boeiende lijnen.

Ambon was het vorige jaar door de hevige aardbeving geteisterd, die nog in ieders herinnering voortleefde, en met het oog op een mogelijke herhaling of een vloedgolf bleef commandant TYDEMAN vrij ver van het stadje ten anker liggen. Aan land gaande, zagen wij overal de droeve ruines van de ramp; in enkele straten waren van de huizen alleen de vier muren gedeeltelijk blijven staan en was van een dak niets meer te bespeuren. Andere gedeelten der stad hadden gelukkig minder geleden.

Wij namen onzen intrek in hotel Ambon, dat uit twee kleine huizen bestond. In het eene sliepen de gasten, in het andere werd gegeten. In het woonhuis waren wij destijds de eenige gasten; niet veel drukker was het aan de etenstafel. Hier was onze verschijning, naar ik in alle bescheidenheid meen te hebben opgemerkt, een welkome afleiding. De vier stamgasten, waaronder ook de doctor van het garnizoen, waren destijds allen ongehuwd en behoorden tot de notabelen van Ambon; een kapitein van het leger was, evenals wij, slechts een tijdelijke gast; hij had een reuzen-figuur en was een mooi gcproportionneerde man. Aan boord der Siboga waren de meeste heeren ook geen dwergen, en een onzer was nog al ingenomen met zijn eigen taille. Wat werd hij later onbarmhartig geplaagd: «Zeg, die kapitein te Ambon, weet je nog wel, wat had die een mooi figuur! , waarop, dit was juist de pret, een repliek nooit achterwege bleef!

De tafel te Ambon werd bediend door twee kleine jongens, voor wie de doctor bij gelegenheid van het carnaval aardige maskerade-pakken had laten maken; als nu de heeren een vroolijken inval kregen, moesten de jongens in die pakjes de tafel bedienen. Dat was den eersten middag van onze komst ook het geval. „Mevrouw", zei de doctor, „JACOB is het sprekend menu, Fransch of Hollandsch, hoe wilt u het hebben, allo JACOI5 begin!" JACOB in zijn apenpakje ging onder aan

Sluiten