Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

loopen de mannen en dragen het schuitje; de palmbladeren bedekken hun beenen. De harpoenier vangt kinderen, die voor het schuitje uit dansen en den een of anderen nagemaakten papieren vischkop op het hoofd dragen. De geharpoeneerde kinderen worden quasi onder opbod onder de aanwezigen verkocht, en dit geeft een snoepduitje voor de spelers.

Toen de volksspelen afgeloopen waren, was er bal. Vlug en correct verschenen de Duitsche officieren, dansten een paar dansen met de dames van Ambon en keerden even vlug en correct naar de „Seeadler" terug. Ik betwijfelde of zij dat „dansi-dansi" wel zoo heel prettig vonden en geloof, dat zij veel meer genoten, toen zij den volgenden dag met onze officieren in verscheidene sloepen naar een heerlijke beek toestoomden, waar zij konden baden en zwemmen.

Wel heel toevallig hadden Weber en ik vroeger de „Seeadler" te Mozambique getroffen en toen het schip bezocht. Met enthousiasme sprak de commandant over zijn keizer, die zich zoo voor de marine interesseerde en wien hij alles moest mededeelen, wat ook maar eenigszins voor de marine van belang kon zijn en toen weber hem de treurige geschiedenis der officieren van de „Pel" vertelde en uitwijdde over verschillende ethnologische onderstellingen omtrent de vreemde handelwijze der inboorlingen van Nieuw-Guinea, vroeg hij beleefdelijk of hij het gehoorde aan zijnen keizer mocht rapporteeren.

6 Januari was de herinneringsdag van de vreeselijke ramp van 1898. De inboorlingen hadden allerlei treurige voorgevoelens en meenden zeker, dat Ambon vergaan zou. Gelukkig verliep de dag zonder dat een enkele aardschok gevoeld werd.

In die dagen woonde ik in de groote kerk van Ambon ook een godsdienstoefening bij van Ds. kyftenbelt, over de zegeningen van den arbeid. Het gehoor was uiterst klein; hoe weinig bemoedigend moet zoo geringe belangstelling op den predikant werken. Maar toen ik aan de arme kinderen

Sluiten