Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet meer zou bestaan indien hij de onafhankelijkheid van zijn land niet kon terugkrijgen; dat het volk, indien er onderlinge verdeeldheid bestond, nooit tot zijn recht zou komen, en dat hij daarom, dankbaar voor het in hem gestelde vertrouwen, de benoeming aannam. Daarop moest Kruger wel aannemen en de zaak was in orde. Men rekende dat de reis omstreeks f 36000 zou kosten, maar staande de vergadering werd reeds ongeveer f 24000 bijeengebracht.

De deputatie vertrok reeds eenige dagen later en kwam den 31'° Mei in Kaapstad aan. Den volgenden dag had zij een conferentie met den „Hoogen Commissaris", Sir Bartle Frère. Deze ontving de heeren met de grootste voorkomendheid en betoonde zich gezind om voor Transvaal alles te doen wat in zijn vermogen was. Alleen kon hij den heeren niet ter wille zijn door aan den minister van koloniën te vragen de annexatie te vernietigen. Maar hij raadde hun eenige weken in Kaapstad te blijven logeeren, dan konden ze zelf zien hoe gelukkig de onderdanen van Engeland onder dat zachte bestuur leefden en hoe tevreden ze waren. Dan konden ze terugkeeren en hun landgenooten raden goedschiks in die zegeningen te deelen. „Zie," zoo besloot Sir Bartle Frère, onder Engelsclie vlag kint ge alles krijgen wat ge begeert, maar die vlag blijft over het land waaien!"

„Misschien wel over het land," antwoordde Joubert, „maar nooit over het volk."

Na deze conferentie was er voor de afgezanten van Transvaal geen reden om langer in Kaapstad te blijven. De heeren vertrokken derhalve en kwamen een der eerste dagen van Juli te London aan. Ze vonden Sir Hicks-Beach als opvolger van Lord Carvarnon als minister van koloniën. Den 10"' Juli richtten zij aan hem een schrijven, waarin de grieven der Boeren werden uiteengezet en herstelling van liet recht werd gevraagd. Tot den 16'" Augustus moesten ze op antwoord wachten. Maar toen kregen ze een zeer langen brief, waarvan het slot luidde:

Sluiten