Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stappen te verwachten waren, die Transvaal zonden bevredigen. Eene confederatie van alle Zuid-Afrikaansche staten was in zicht. Liever dan in massa te vergaderen, zond men Kruger en Joubert naar Kaapstad om daar het Parlement en verder de geheele bevolking in de Zuidwestelijke districten van de kolonie te bewerken. Ze kweten zich voorbeeldig van hun taak en wisten gedaan te krijgen dat het Parlement de Engelsche voorstellen voor de confederatie met flinke meerderheid van stemmen verwierp.

In dien tijd reisde Gladstone zijn district Mid-lothian rond en hield overal redevoeringen ten gunste van de Boeren. Wat voorzien was, geschiedde. Gladstone werd gekozen en volgde Beaconsfleld als eerste minister op. Natuurlijk wendde de deputatie zich dadelijk tot hem om recht teverkrijgen. Vergeefs! Zelfs Gladstone wilde of kon niet doorzetten wat hijzelf recht genoemd had; dat moest de vrijheidsoorlog ook hem leeren. Uit Engeland kwam het antwoord van het nieuwe kabinet: „De annexatie kan en zal nooit vernietigd worden."

Het geduld der verdrukten geraakte uitgeput. Maaide voormannen wisten beter dan het volk dat men nog niet in alle opzichten gereed was en welk een hachelijken kamp moest ondernomen worden. En daarom nog eenmaal, en nu voor 't laatst, wilde men samenkomen om te bespreken en te beproeven of de zaak met Engeland in der minne te schikken was. De volksvergadering van 6 April 1880 was niet doorgegaan; men riep er nu een samen tegen den Sen Januari 1881.

Het Engelsche gouvernement heeft geregeld getoond, evenals het nu doet. dat het van 't karakter der Boeren zoogoed als niets begrijpt. Het houdt hen voor een troep laffe, luie kerels, terwijl de eenvoudige waarheid is dat een Boer niet zulke zwakke zenuwen heeft als de meeste Europeanen; dat hij kalm en voorzichtig zijn plan maakt en uitvoert en — om maar éen voorbeeld te noemen, er het nut niet van inziet, wanneer in een veldslag aan beide zijden honderden vallen als slachtoffers van hun opgewonden

Sluiten