Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om mij bij zich te hebben, ik alle gevaren zal trotseeren en terug zal komen. Zeg hem, dat hij een brief moet schrijven aan.... ja, verder ben ik alles vergeten. Ik kan mij niet herinneren, waar de brief naar toe moest. Arme jongen! arme jongen!" herhaalde Rolf op smartvollen toon, terwijl hij het horloge van zijn vrouws schoot nam. „En dat dit horloge sedert al dien tijd niet naar zijn vader is gezonden!"

„Ik zal het hem brengen, Rolf; ik zal het hem brengen, beste jongen, zoodra Griete weer thuis is," zeide vrouw Brinker, om haar man gerust te stellen. „Griete zal wel gauw weerom komen. Hoe heette de vader van den knaap? Waar moest je hem opzoeken?"

„Helaas!" antwoordde Rolf, terwijl hij langzaam sprak, „'t Is me alles ontgaan, 't Is me net, alsof ik het gezicht van den jongen nog vóór mij heb, met zijn groote oogen, die me zoo trouwhartig aankeken — ik zie hem nog het horloge opendoen, er iets uitscheuren en dat kussen.... Meer echter kan ik mij niet te binnen brengen. Al het overige wentelt zich als in een kring om mij rond, en als ik tracht te denken, dan is 't net of het geluid van opkomend water mij in de ooren ruischt."

„Dat 's heel natuurlijk, Rolf. Dat gesuis in mijn ooren heb ik vroeger zoo dikwijls gehoord, als ik de koorts had gehad. Je bent nu moe en moet naar bed. Waar of het kind toch blijft?"

En zij opende de deur en riep: „Griete, Griete!"

„Blijf daar staan, vrouw," zeide Rolf zwak, terwijl hij zich vooroverboog en poogde naar buiten te kijken naar liet ontheisterde landschap. „Ik zou zoo'n lust hebben, om eens even aan de deur te staan."

„Volstrekt niet, Rolf," antwoordde zij glimlachend. „Ik zal 't den dokter eens vertellen, hoe je zanikt en maalt en me het hoofd warm maakt, om eens in de open lucht te gaan; en als hij 't permitteert, dan zal ik je morgen warmpjes toestoppen en de hut eens met je omwandelen.

Sluiten