Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De kleine keek rond in de breede, ruime steenen zaal. Niets

nlsSandrersaar 7Hehmi hen t0chpza& het er nu heel anders uit ~ an"ers-" Zij had hier met Reinhold gespeeld, gedraafd, ^ehold

maar zoo alleen ,n de schemering waslij hier nog nooit g?wees7

wordenWahetC leekraaClltlg' ™ar dat was £een ^woon donker woraen, het leek alles zoo plechtig, zoo verheven stil in die

Snïs^dfolaa!1 ?°01| h°°ge famen hatl mcn een uitzichtlanfes de plaats over het lagere dak van het pakhuis, in de volle

vrije ruimte buiten de stad. Op de tafeltjes tusschen de nissen

stonden de b inkende bekers en kannen en in de met geel fluweel

bekleede stoelen waren op rug en leuning vogels uitgesneden en

tulpen en bladeren, die aan lange stelen hingen.... Pennemes en

inktvlek waren geheel vergeten; de dartele, overmoedige wild-

SI'ard'%r^rbeiden fiCh aan nie,s e" »°°%' ei

bedaard e„ met neergeslagen blik van stoel tot stoel, streelde

een hed andere MgS h<* fluWeel' boomde zich in

r„ k^ndertlrooin. ^ ge""d Va" "«de

m^ein'hef^d0,eI S,t0ndiin den h°ekl dicht >m <•»<"«», waardoor

men in het roode salon kwam, en waar men tegelijk in den don-

Dormhea^iy^ "*** de sterfkamer lei<ide van mevrouw

'on door' h£ li °P dlt °°^nblik de ondergaande

zon door het kleine venster een zeer twijfelachtig licht wiern

had zij nooit akelig gevonden, zij was er nooit bang in geweest'

',d Was a':iÓ 1 dfn 'n»an" Wijven staan, hf durfde „te verder, maar zij liep altijd door tot aan de trap, die men a moest om in het pakhuis te komen. Aan de eene zijde van de gang waren enkele eikenhouten, fraai gesneden deuren en te^en

Tan.;°rdrCtSChe kas,e" >>«£*

en dan had de ï f" WC' eens °Pen Sezet om te luchten

clan had de kleine meid er in gekeken. Daar hin<* het eene

prachtige goudlakensche kleed naast het andere, allen kostbare

bont gekleurde statiejaponnen van de huisvrouwen uit het ^eslacht

warende ** ,br"idskl*ed « ^ bruidsschoenen - wa!

i u leelijk, vond Grete — die vrouw Judith had gedragen «wee» beWaaKl: «"* «nige doih.er en effeéS hun Wikdom vCen r'J T ,voomaam huis< Lamprechts hadden kleine nÏT ee" dee' aan Haar te danken" Daar wist de

zij had aneenVarten iZ1J Z°U er, °°k mets van beSrepen hebben — henïïi K . 'J|S Ltegen de dichte deuren gestooten en aan de

oude japonnen m kt"1 i S®h«,mzmnige geluid te hooren, dat die J pt nnen maakten, als de kasten maar even bewogen werden.

Sluiten