Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor de huisvrouw en de weer op den achtergrond geweken

W t n; rde.,ZIJ de a™e Grete- die haar moe en mat de armpjes oestak. hen wijle zag zij het kind aan met onderzoekenden blik,

, , ,e.,zaL 6 f tegen het g'oeiende voorhoofd en was er dadelijk, helaas, maar al te zeker van, dat hier een zware ziekte voor de deur stond.

„Dat komt er van, als men met een zoo jong, lief schepseltje omgaat als met een slecht instrument, waar men mee kan doen wat men wil, zei ze met onuitsprekelijke hardheid en bitterheid in de anders zoo vriendelijke stem.

I oen wikkelde zij Grete in een reisdeken, die zij bij het uit i gaan haastlS had gegrepen, nam haar op den arm en stak Lenz en zijn vrouw hartelijk de hand toe. „Dank, innkr dank'" was al wat zij zeggen kon en zoo ging zij heen.

Beneden op de plaats kwam haar uit de duisternis een hooge

ennïireuigeSta teKtegem°f- Het kind huiverde hiJ die nadering tn het kleine lichaampje kromp ineen, toen twee handen haar

wilden aanvatten — het was haar vader, die haar met hartstochtelijke onstuimigheid aan zijn hart drukte.

„Mijn lief, best kind, mijn zoete Grete, schrik niet, wees niet bang! Ik ben het papa!" zei hij, terwijl zijne diepe stem van aan. "m8| f* J. .I(i haar vastgeklemd tegen de hijgende s , droeg haar de plaats over het huis in, en ging, terwijl hij alle huisgenooten, die op hem losstormden, met de hand gebood doodstil te zijn, met den kostbaren last naar de kinderkamer.

" , 'S Goddank alles goed! Zigeuners hebben haar niet

gestolen en dood is zij ook niet, nog eens, Goddank!" zei Barbe toen zij weer met de anderen in de keuken was, en zich na zooveel doodehjken angst de eerste verkwikkende bete van den avondmaaltijd veroorloofde. „Maar laat nu niemand denken dat het hiermede ,s afgeloopen. Wie de arme stumperd zag met die machteloos en slap neerhangende armpjes en beentjes, die weet

zeker eenan" l if» ^ , Va" middag ge2egd? "Daar gebeurt <lomm K- P o, ^zegd... Maar dan is het altijd: die

édelen wfl T,ge Barbe\die ongeluksvogel! Ja, spotten kan edereen wel, dat is geen kunst, maar bewijzen dat is de zaak.

U e zullen eens zien. wie gelijk krijgt, die wijze, knappe menschen,

ic aan niets gelooyen of de eenvoudige, domme Barbe. Die

daar boven met de karbonkelsteenen komt niet voor niemendal

r, r.rer VOOr u 1<J,ag!, En het is nuniet voorden eersten keer, ,' p • ƒ" arm' onschuldig kind mee gehaald wordt. Help maar eens toezien, met onze arme Grete loopt het nooit goed af"

Sluiten