Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keukenraam en toen voelde zij al de blijdschap van het wederzien en begon onwillekeurig te lachen. Wat wist men in de keuken van Grieksche of andere lijnen? Barbe kwam juist naar voren in het heldere lamplicht. Ze zag er nog even grof en vierkant uit als altijd. Het dunne, grijze vlechtje om de kam op het achterhoofd had zich goed gehouden en het mondwerk was nog even vlug — men kon zelfs buiten bijna hooren wat zij zei.

Het ging vrij levendig toe in de keuken. Daar waren zeker verscheidene handen aan het afwasschen en drogen, want het was. een geklapper en gerammel van borden en schalen zonder end. Barbe en de huisknecht droogden af en een jonge, nette lakei in keurige livrei liep af en aan.

Daar was zeker diner. Margaretha had, toen zij de poort open. deed, al gezien, dat in het roode salon op de eerste verdieping de groote kroon brandde. Het verwonderde haar niet. Tante Sofie had haar te Berlijn al gezegd, dat er tegenwoordig thuis altijd wat was. Tusschen de lieden van het hof en het gezin van den landraad was het alles koek en ei, daardoor was papa gezien en gezocht — ze knipte even met de heldere, bruine oogen, tante Sofie, toen zij dat zei... Dat trof Grete, zij kon nu al de grootheid bekijken, zonder zelf gezien te worden. Het zou er wel wat van hebben, of zij een beste plaats in een loge had gekregen.

Zij ging stil de gang door naar de huiskamer, waar het bijna donker was. Het gaslicht wierp een zwak licht door de ramen, slechts een enkele, vrij heldere straal viel op de wijzerplaat van de ouderwetsche, fraaie pendule. Toen Grete het oud welbekende getik hoorde, was het haar of eene lieve stem haar een welkom toeriep in het eigen huis.

Tante Sofie was er niet, die had natuurlijk van daag de handen vol genoeg, maar de kamer was vervuld door den geur van tante's lievelingsbloemen; op de tafel stond een bouquet, waar de laatste resida uit tante's kleinen tuin een groote rol in speelde. Wat was dat alles heerlijk !

Margaretha wierp hoed en mantel op een stoel en ging voor een raam staan, om de oude bekende markt te overzien... Alles was daar nog als toen zij een kind was, toen zij zich de voeten zeer had gedaan aan de ruwe steenen, toen het kleine stadje Bmet zijn nijdige vestingmuren er om heen in haar oog het middelpunt uitmaakte van de wereld, en zij nergens anders dacht te kunnen leven of te willen sterven!... Alles nog als van ouds, het beeld van Neptunus boven op de marktbron, het hoekhuis aan den overkant met het steenen beeld boven de zware deur, ten

Sluiten