Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met al zijne overleveringen, die zich vastknoopen aan alle meubelen,

hïd K Cn hfme"S' grootsche venetiaansche paleizen, die Grete

ad bezocht, zij waren statiger misschien, maar geheimzinniger

aren zij niet dan nu het oud-vaderlijk huis, waar de beelden der oude linnenkoopers in een lange rij stonden geschaard, hier en

hoeleT elk.an(?er gescheiden door een deur, waarachter wie weet hoeveel zonderlings voorgevallen was.

Ja, papa had hier wel de langdurige stilte verstoord, toen hij de spookkamer tot zijn eigen kamer koos, om zoo een eind te maken aan het vervelende gerucht. Als hij later van de gedurig herhaalde reizen thuis kwam had hij daar ook altijd zijn intrek weer genomen Maar dat was nu al een paar jaar anders het scheen toch wel, dat het uitzicht op de plaats op den duur hem minder beviei Nadat hij eens een half jaar achtereen weg was geweest, had hij schriftelijk last gegeven, dat de vorige kamer, die zijner overledene vrouw, weer voor hem zou worden in orde

Sade 'lSfe hTnerde hCt Zi0h n°g Wd' dat ^ haar groeten spijt de lichte gordijnen en tapijten, de aquarellen en de rozen-

houten meubelen uit dat boudoir moesten worden weggenomen

en alles door een donker ameublement werd vervangen, Toen

papa thuis kwam, had hij terstond het groote portret zijner over-

leden vroow, dat men had laten hangen, „aar een and'ere kamer

Grootmama had gezegd, dat het telkens zien

op het sprekend gelijkend portret hem van zielsverdriet zou doen

weg wijnen, en daarom had zij ook die verplaatsing goedgekeurd

De kamers inden zijvleugel waren weer geheel in orde gemaakt

als vroeger, Ilaar papa had daar zelf toezicht op gehouden. Toen

men klaar was, had hij de gordijnen weer neergelaten en den sleutel

meegenomen — alles gelijk het vroeger was.

Grete bukte zich en gluurde door het sleutelgat in de bewuste £"Ver' Er kwamhaar een lucht tegen, kil en koud als uit een kerk , de doorschijnende, verbleekte gordijnen met de bouquetten er op deden een zacht, roodachtig licht vallen op de wanden en den grond. Arme, mooie Dora! In haar korte leven vergood, en op de handen gedragen, had zij haar in overmoed verkregen geluk ge oet met een yroegtijdigen dood en ook nu nog was zij veroordeeld zich angstig te klemmen tegen de muren van den donkeren gang ook nu nog geen rust? "

Als in een nevel stond op eens de witgesluierde Grete weer voor den geest. De krachtige indrukken op reis door haar ontvangen, et geestelijk hoog ontwikkeld leven bij haren beroemden oom, had-'en haar dat voorval uit hare jeugd zoo doen vergeten, dat

Sluiten