Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staanbaar en het ruischen van haar langen sleep over de steenen deed mij pijn ik had haar wel achteruit willen duwen —"

„Grete, viel hij haastig in en met een zonderlingen gloed in de oogen vatte hij haar bij de hand. Maar onmiddellijk maakte zij zich los.

„O, wees niet bang oom!" zei ze nu. „Zooveel heb ik nog wei van de goede manieren onthouden. En als ik terug kom —"

„Zijn daar weer vijf jaren mee gemoeid?" vroeg hij en zag haar met angstige spanning in de oogen.

„Neen, Grootpapa heeft graag, dat ik spoedig terugkom. Ik neb plan om in het begin van December weer hier te zijn"

„Uw woord daarop, Grete," riep hij en stak haar de rechterhand toe.

he--,U .ei&en,'jk schelen?" vroeg zij, de schouders ophalende, terwijl zij een schuwen blik op hem sloeg. Toen lei zij even de koude vingertoppen in zijn hand.

Het rijtuig dat den landraad naar het station moest brengen, stond al lang voor, en nu verscheen mevrouw Marschal in het salon. Zij leek zoo klein als een kind in het eenvoudig, wollen rouwkleed, het zwarte krippenmutsje gaf aan de fijne, verwelkte trekken het aanzien eener mummie. Naast de officieele treurigheid las men toornige verwondering op haar gelaat.

„Wat, vind ik u hier Herben?" vroeg zij op den drempel staande, „(jij hebt met zoo'n onbegrijpelijke haast afscheid genomen van onze deelnemende vrienden, dat ik u alleen kon verontschuldigen met te zeggen dat gij naar het spoor moest. En nu staat het rijtuig een heelen tijd te wachten en gij staat bij onze kleine die weinig naar uw troostwoord zal luisteren — daar ken ik Grete voor.... Gij zult werkelijk te laat komen Herbert."

Een flauwe glimlach speelde om zijn mond, maar gehoorzaam nam hij haastig zijn hoed en ging, zonder een woord te spreken, de kamer uit, terwijl grootmama Grete's arm over de hare lei, om het meisje meetenemen uit het eenzame salon. Boven in grootmama's kamer was het immers lekker warm, en het theewater tÜ u'u n' z°oals de oude dame vertrouwelijk vertelde ; oom Iheobald zou wel koud zijn, als hij kwam en een warme kop thee zou hem heel welkom zijn... Jammer was het, dat oom vandaag met bij de inzegening van het lijk had kunnen zijn, nooit had het huis Lamprecht die zoo plechtig en deftig gezien. Wel was het altijd een naam geweest die in zeer hooge achting stond, maar zooveel adel en wel zeer hooge adel als nu, dien had men er

Sluiten