Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de kachel gegaan. Zonder dat het noodig was, wierp zijheteene stuk hout na het andere in de flikkerende vlammen, die een hellen gloed wieq^en op haar gerimpeld voorhoofd en zichtbaar bewogen gelaat. Zij was onbeschrijfelijk boos op zich zelf. Wat zü gezegd had, was volkomen waar, maar het was ook zoo volkomen on~?n..d®f. ziJ er 2'c^ tot haar dood toe over schamen zou.

-1} . j kachel staan en poogde te lachen. „Het leven in de wijde wereld leert wel, de dingen niet al te fijn op te vatten. Kr wordt in de hedendaagsche maatschappij zooveel gestolen aan denkbeelden, zooveel weggenomen van iemands goeden naam, zooveel afgetrokken van iemands eerlijkheid en rechtschapenheid als maar bij mogelijkheid te stelen en te nemen valt, indien men de persoonlijkheid zelf niet geheel kan doen verdwijnen a. e rozen °P de plaats. Deze strijd om het bestaan of liever dien diefstal uit nijd en zelfzucht kan men het best waarnemen in de omgeving van mannen van naam. Ik heb er veel van gezien en een goed deel van mijn kinderlijke opvatting er meê verspeeld... Gij zoudt dus om mij alle rozen van de schoone Blanca in den zak kunnen steken."

„Ik Jou er niet meer aan denken, dat te doen."

„Nu, dan mijnentwege al de rozen uit de Prinsenhof," zei ze haastig.

„O, dat zou toch wel wat al te veel zijn, denkt gij ook niet, rete. Ln hij vleide zich nog eens heel gemakkelijk in het hoekje van de canapé. „Ik behoef daar ook niet als een dief binnen te sluipen. De dames deelen eerlijk met mama en mij al de bloemen en vruchten, en als gij er eens een bezoek brengt, unt ge zeker een prachtig bouquet mee naar huis nemen." „ an ^ u zeer. Ik houd niet van die kunstmatig gekweekte bloemen, antwoordde zij koel en ging naar de kamerdeur om ie open te zetten. Zij hoorde, dat tante Sofie thuis kwam en de sneeuw stond af te schudden.

Tante keek verbaasd op, toen zij Herbert daar op de canapé zag zitten. v

„He! Een gast aan onze theetafel!" riep zij vroolijk uit, terwijl urete haar hoed en mantel afdeed.

„Ja, maar een gast, die over slechte behandeling heeft te klagen," zei hij. „De gastvrouw is bij de kachel gaan staan en heeft mij mijn thee alleen laten gebruiken."

Tante Sofie knipte vroolijk met de oogen. „Dan heeft er zeker weer zoo n soort van examen plaats gehad als vroeger, en daar heeft Grete nooit goed tegen gekund. En als gij soms een beetje

Sluiten