Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heb rondgedwaald in het Mecklenburgsche, om wat uit te hooren. —"

„Volstrekt niet," riep hij plotseling zeer ernstig en blijkbaar verwonderd. ,,Ik dacht, dat die zaak geheel af was gedaan," liet hij er vragend op volgen.

„Hemel bewaar me ! Nog lang niet, dat ondervindt Grete alle dagen," antwoordde tante Sofie, met ergernis denkend aan grootmama.

De landraad zocht Grete in de oogen te zien, maar zij had die afgewend. Met geen enkel woord wilde zij dat onaangename onderwerp aanroeren en zij vond, dat tante dat al heel onvoorzichtig had gedaan... Maar hij moest het eens wagen, zich als bondgenoot naast grootmama te plaatsen en meê bij haar aan te dringen, om toch van besluit te veranderen. Hij moest het eens wagen!

Onder een diep stilzwijgen ging zij naar de tafel, om tante Sofie een kopje in te schenken, maar Herbert gebruikte verder niets, hij gaf tante de meegebrachte thee, stond nog een oogenblik met haar te praten, lei zijn pels over den arm en bood Grete de hand tot afscheid. Even lei zij de toppen van haar vingers er in.

„Niet eens een „goeden nacht", zei hij. „Zijn wij zoo boos, omdat ik u aanklaagde bij tante Sofie."

„Daar hadt gij gelijk in, oom — ik was niet beleefd en boos ben ik niet, maar gewapend."

„Tegen windmolens, Grete ?" Hij keek lachend in de toornige oogen en ging heen.

„Wat is die man veranderd !" zei tante Sofie en zag daarbij over haar kopje heen, met een heimelijken lach naar het bleeke meisjesgezicht, dat ontevreden naar de besneeuwde markt staarde. „Hij is voor mij altijd goed en beleefd geweest, dat kan ik niet anders zeggen, met al zijn hoogheid en voornaamheid bleef hij mij toch een vreemde.... En nu heb ik een gevoel, als had ik hem evenals u, van zijn jeugd af aan, onder mijne hoede gehad. Hij is zoo hartelijk en vertrouwelijk — en dat hij hier van avond thee dronk —"

„Daar wil ik u de reden wel van zeggen tante," zei Grete koel. „Daar zijn van die tijden in het leven, waarin men de geheele wereld wel aan het hart zou willen drukken en in zulk een stemming keerde hij uit de residentie terug. Hij heeft zooals hij zegt, heel verblijdende berichten meegebracht, zoodat wij nu wel spoedig de officieele tijding van zijn verloving zullen ontvangen."

„Wel mogelijk," antwoordde tante Sofie en dronk haar kopje leeg.

Sluiten