Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het portret lagen rozen, uitgebloeide, verwelkte rozen, hier als ten offer neergelegd. Vlak voor het portret lag de kleine bouquet, die Grete eens in haars vaders hand had gezien — de schoone Blanka had rozen en rozengeur zeker zeer lief gehad.

„Nu, dat portret bewijst nog niemendal," riep de oude dame met bevende stem, terwijl de anderen er stom van verbazing op stonden te staren, „Het zal net zijn als ik u heb gezegd, Herbert! In werkelijkheid kan niets bewezen worden, als dat de zwakke man zich heeft laten inpakken door de verleidingskunsten van het kokette schepsel."

Zonder te antwoorden trok de landraad aan een der kleine laadjes, maar dit ging niet open.

„Dat is zeker net gemaakt als de schrijftafel van tante Sofie in de huiskamer," zei Grete, terwijl zij, even voorover buigend, een smal vooruitstekend houten lijstje verschoof en zoo al de laadjes opende.

In de ondersten lagen eenige nieuwmodische sieraden, tusschen bonte linten in, blijkbaar allen reliquien, die de ongelukkige man bewaarde, maar spoedig daarop vond men een lade met papieren. Grete hoorde, hoe de achter haar staande grootmama op eens diep en zwaar adem haalde, het oude, fijne gelaat kwam naar voren — doodelijk bleek en met werkelijk uitpuilende oogen. Eenige, met een zwart lint omstrikte paketten van brieven kwamen er uit en eindelijk een groot couvert, waarop de overledene zelf geschreven had :

„Stukken betrekkelijk mijn tweede huwelijk."

De landraad las dit luid en ernstig.

Mevrouw Marschal stiet een kreet uit van verontwaardiging. „Dus toch !" riep zij en sloeg de handen ineen.

„Grootmama, wees barmhartig!" smeekte Grete.

„Daar is geen barmhartigheid noodig, Grete," zei Herbert met diepe rimpels in het hooge voorhoofd. „Ik begrijp niet, mama, hoe het door u gewenscht kon worden, dat de zaak niet aan het licht kwam. Het onbetwistbare recht van den knaap was ook zonder deze papieren bewezen geworden en de wereld had heel spoedig vernomen, dat er nog een zoon in leven was uit een tweede huwelijk. Het vinden van deze stukken heeft dus alleen daarom waarde, omdat het duidelijk bewijst, dat Boudewijn niet van plan was, de eer zijner overledene vrouw ten offer te brengen aan de vooroordeelen der groote wereld."

„Dat heb ik altijd wel geweten," riep Grete op juichenden toon. „Nu ben ik gerust!"

D« Trouw met dl Karboakelsteenen.

15

Sluiten