Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

AANHANGSEL.

Den geheelen tijd door waren onze handen aaneengesloten gebleven en werd het alphabet trouw herhaald, om op die manier de een of andere boodschap door de tafel te ontvangen. Eindelijk hadden we de verschillende letters bij elkander gevoegd en de woorden verkregen : ,.Zie waar de knoopen gebleven zijn". Toen zagen wij eerst, dat zij niet meer op tafel lagen. Onze eerste gedachte was, dat zij door de bewegingen der tafel op den grond gerold waren, en wij wilden juist een algemeen onderzoek instellen, toen wij daarin verhinderd werden door verdere kloppingen, die ons beduidden, dat de knoopen niet meer in deze, maar in de aangrenzende kamer waren. Dit wilden wij niet gelooven, daar de deur, die naar onze zitkamer leidde, door ons uit vrees van gestoord te zullen worden, gesloten was, en sinds dien niet meer was geopend.

Toen begon opnieuw een serie vragen en antwoorden, de laatste bestaande uit „ja" of „neen".

„Liggen zij op een tafel ?"

„Neen."

„Op den schoorsteenmantel ?"

„Neen."

„In een vaas?"

Sluiten