Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

avond aan ons huiswerk bezig, en dan zit hij altijd naast mij, toen hij even bij mevrouw moest komen. Ik had een van die balletjes in mijn zak, die je kunt opblazen, toen Marshall op het idee kwam het in Richards' kussentje te stoppen, dat op de bank was blijven liggen. Ik tornde een eindje van het overtrek met mijn mes los, nam er wat opvulsel uit en stak er het balletje voor in de plaats. De oude Gatwick, die surveillance had, valt altijd in slaap, en let er nooit op, wat je uitvoert, als er maar geen lawaai is. Richards kwam terug en het viel hem niet op, dat er iets met het kussen gebeurd was. Hij plofte op zijn plaats neer en het ding gaf een knal als een geweerschot. Gatwick werd wakker, liep woedend door het lokaal, stuurde mij voor het verdere van den avond weg, en gaf mij een heelen hoop regels op, die nog niet half af zijn."

„Ik begrijp niet, hoe je zeggen kunt, dat het jouw schuld niet was," zeide Willis.

„Ik heb je toch gezegd, dat Marshall op het idee was gekomen? Maar, voegde de spreker er bij, als om te bewijzen, dat iedere wolk een zilveren voering heeft, „als je Richards hadt gezien, zou je er de straf graag voor overgehad hebben. Hij vloog op alsof er een mijn onder hem was gesprongen!"

„En wat was je tweede euveldaad?"

„Ja, die was wel een beetje erg, zal je zeggen; Reid en ik waren aan het dammen in de groote school, toen Strong binnenkwam en ons allebei straf gaf."

„Hoe schandelijk! Dat had ik niet van hen gedacht, want hij is zelf een liefhebber van datspel. Watsteektervoorkwaadin?"

„Nu ja, het was ook eigenlijk niet het dammen zelf, dat hem ergerde; maar een van mijn schijven brak de bovenste ruit in het verste raam."

Sluiten