Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had zich voorgenomen eens ferm pret te maken. Hij had zijn huiswerk gauw afgeraffeld en twijfelde er eenigszins aan, of hij een van zijn lessen wel prompt kende. Zich herinnerende dat de groote Hertog van Wellington, zijn veldslagen in den oorlog toeschreef aan zijn gewoonte om altijd een kwartier te vroeg te komen, wilde hij dit nu ook doen, en hij kwam op „Villa Lindenhof", toen niemand hem nog wachtte.

„De jongeheeren Edgar en Bob zijn in het dorp een boodschap gaan doen," zeide de dienstbode, toen zij hem in de vestibule zijn jas hielp uittrekken, „maarzij zullen wel dadelijk terugkomen. Wilt u maar naar binnen gaan? Ik zal mevrouw waarschuwen, dat u er bent."

Zij leidde hem in een kleine voorkamer, draaide het gas op en verdween.

Basset ging zitten en nam zijn omgeving eens nauwkeurig op. Terwijl hij nog verdiept was in zijn beschouwing, werd de deur op een kier geopend; een gezicht, dat hij nog nooit had gezien, kwam om een hoekje kijken en na hem een minuut of vier te hebben aangezien, hoorde hij zich met een „hallo" begroeten.

„Het Juweel" was verwonderd over de wijze, waarop mevrouw Willis haar gasten ontving, toen hij zich zelf bekennen moest, dat het gelaat te jong was om dat van Edgars moeder te zijn, en meer had van den derden, Con.

,Hallo!" riep hij op zijn beurt.

De deur werd wijder opengedaan, en tot zijn verbazing zag Bassett, dat het gezicht toebehoorde aan een meisje, oogenschijnlijk een jaar jonger dan hij. Zij had een eenvoudige lichte jurk aan met een grooten, kanten kraag en een enkele blik was voldoende om te zien, dat zij geen aanspraak op

Sluiten