Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bassett Het zijn oog over zijn Zondagsche kleeren gaan en scheen niet op zijn gemak; het was of hij gaarne gewild had, dat Con ook zou begrijpen, dat hij evenmin daaraan schuld had als aan zijn naam.

„O, ik wist wel, dat ik je nog wat moest vragen," riep Con. „Is het waar dat je een luchtballetje in een kussen van een jongen hebt gedaan, dat met een knal ontplofte, toen hij ging zitten?"

„Och, kom," begon haar gast met toenemende verlegenheid, „ik begrijp niet, waarom Willis zoo iets gaat vertellen."

„Dus heb je het gedaan? Hoe grappig!"

Zij lachte luidkeels en haar oogen schitterden van pret. Bassett voelde zich verlicht, toen hij merkte dat zij zijn euveldaden eerder aardig vond, dan afkeurde; en terwijl hij weer op zijn gemak kwam, stak hij zijn handen in zijn broekzakken en rammelde met twee halvestuiver-stukken en een sleutelbos. Een oogenblik later haalde hij zijn handen er weer uit, toen mevrouw Willis de kamer inkwam.

„Het doet mij heel veel pleizier kennis te maken met Edgars besten vriend," zeide zij, „maar het spijt mij, dat ik niet beneden en hij uit was, toen je kwam."

Aan haar manier van spreken en den druk van haar hand kon „het Juweel" best merken, dat het een moeder was, die voor hem stond, evenals aan het vriendelijke gezicht en de lieve oogen; en daar hij zelf nog maar een kleine jongen was, ver van huis op den stormachtigen oceaan van het kostschoolleven, ver van die veilige haven, die hij niet eerder zou terugzien dan in de tweede week van December, voelde hij instinctmatig, dat hij met mevrouw Willis „op goeden voet" zou komen.

Sluiten