Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik zou al de bloemen uit de vazen nemen en het water over haar gezicht gooien. Als dat haar niet tot bewustzijn bracht, zou ik den huissleutel in haar hals leggen en, als dat dan nog niet hielp, zou ik in haar oor schreeuwen: „er zit een spin op je jurk." Bleek dat ook vruchteloos, dan zou ik er zeker van zijn, dat zij dood was en ik zou de dienstbode schellen en tegen haar zeggen: „ik geloof dat de jongejuffrouw daar op den grond niet goed in orde isen dan zou ik mij uit de voeten maken."

„Lieve hemel!" zeide mevrouw Willis lachend. „Ik geloof dat in dit geval de voorgestelde middelen erger zijn dan de kwaal en hoe vreeselijk onhoffelijk om op zoo'n kritiek oogenblik weg te loopen! Laten wij nu zien wat er verder volgt."

„Wat zou je doen als je op een morgen om vier uur moest opstaan om den trein te halen en je wekker was gebroken?"

„Antwoord:"

„Om vier uur op! O, wat een schrik!

Wie dat kan doen is knap — niet ik!

't Idee alleen maakt mij van streek,

Ik word zoowaar van schrik al bleek.

En moest het toch, welnu ik wed:

Ik ging dan liever niet naar bed."

„Dat heeft Con geschreven!" riep Bob. „Zij is de eenige die een vers kan maken."

„En het is een vraag van moeder," zeide het meisje, met haar potlood tegen haar neus tikkende. „Ik geloof, dat zij hoopte dat ik ze zou krijgen om te beantwoorden, omdat ik 's morgens dikwijls zoo laat beneden kom."

„Nu ga ik een andere vraag lezen," zeide mevrouw Willis.

Sluiten