Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wij zullen er maar niet over gaan kibbelen," zeide mevrouw Willis, „Con, haal de potlooden op, en stel een ander spelletje voor."

Na eenig beraadslagen werd er besloten in de zoogenaamde speelkamer te gaan en daar bewegingspelen te doen, zooals: blindemannetje en rit van stoeltje. Bij het laatste zou er in plaats van muziek, een wekker gebruikt worden. Hij werd opgewonden en zoodra hij afgeloopen was, moest men zorgen op een stoel te zitten. In deze spelen bleek het, dat „het Juweel" sterk was, en hij zelf kwam tot de ontdekking, dat Con voor de jongens niet hoefde onder te doen. Bij blindemannetje sprong zij wild door de kamer, en gaf er niet om als zij zich bezeerde, wanneer zij tegen een meubelstuk aan kwam; en, toen de wekker voor het laatst was afgeloopen, keerde zij behendig een stoel om en plofte er op neer, terwijl Edgar vrij hard op den grond terechtkwam.

Toen zij een poos later vermoeid en buiten adem waren van al de inspanning, werd er besloten wat uit te rusten en tot tijdverdrijf in een halven kring om den haard te gaan zitten en kastanjes te braden.

„Deze haard is niet half zoo mooi, als die wij thuis in de kinderkamer hadden", zeide Con spijtig.

„Is dit dan je huis niet?" vroeg Bassett.

„O, ik bedoel Foxbank," antwoordde het meisje, haar kastanjes met de pook een duwtje gevend om die beter te laten braden. „Wij noemen het nog altijd „thuis" ofschoon het nu verkocht is. Het was er zoo heerlijk! Er was een heuvel achter, met boomen begroeid. Dat noemden wij een bosch en, voor het huis gebouwd was, waren er veel vossen in. Daarom werd het Foxbank genoemd. Onze oude tuin-

Sluiten