Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

quitantie in een enveloppe, aan het ontbijt op het bord van mevrouw Willis leggen. Dan zou haar moeder haar schreiend om den hals vallen, de jongens zouden door de kamer springen en waarschijnlijk in hun vreugd iets breken en alles zou van grenzenloos en ongekend geluk spreken.

Van dezen droom was Con dag en nacht vervuld, maar tot heden had de Faam haar nog niet ontdekt. Op het oogenblik was zij druk bezig met redacteurswerk, haar vingers zaten vol inkt en zij deed bijzonder gewichtig, want het „Familie Tijdschrift" moest vandaag uitkomen. Dit tijdschrift was getiteld„De Vulkaan" en dankte dien bijzonderen naam niet aan de keuze van de uitgeefster, maar aan den een of anderen gril van Bob, die belast was met de afdeeling „kunst" en den band had ontworpen. Bob had geweigerd deze taak op zich te nemen, als hij hierin niet geheel vrij werd gelaten; en, daar hij in dien tijd onder en na schooltijd druk bezig was vuurspuwende bergen te teekenen met gekleurd krijt, (het onderwerp leende zich uitstekend tot het gebruik van rood en geel voor de vlammen en blauw voor den rook), gebeurde het dat het titelblad een dergelijke teekening droeg.

„De Vulkaan" werd verondersteld eens in de maand te gaan werken en de tijd voor hetgeen men zijn tweede uitbarsting zou kunnen noemen, was nu aangebroken. In weerwil van zijn schrik aanjagenden naam, en in plaats van de huisgenooten onder bergen van gloeiende asch en kokende lava te begraven, had het voor hen geen ernstiger gevolgen dan dat zij een bundeltje slordig beschreven schrijfpapier moesten napluizen, dat met een papier-drukker bij elkander werd gehouden en in het bovenste linkerhoekje van den lessenaar geborgen was.

Een enkele blik over den schouder van de uitgeefster in de

Sluiten