Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een eind aan zal komen? Dat zou ik wel eens willen weten,"" en de andere antwoordde: „„je moet alleen doen, wat ik je zeg, en dan zal je volkomen veilig zijn. Wie niet waagt, die niet wint."" Toen zij hij: „„goedenavond,"" en hij keerde zich om en wandelde naar het dorp terug, terwijl Mender den weg naar Foxbank insloeg."

„Wie was die andere?" vroeg Edgar.

„Dat weet ik niet. Het was zoo donker dat ik alleen zag, dat het een groot persoon was met een dikke jas aan."

„Dan moet hij dezelfde man zijn, dien ik voor het eten in het dorp ben tegengekomen. Hij vroeg mij toen, of ik een briefje aan Mender wilde geven. Ik ben benieuwd te weten, wie het is."

Op dit oogenblik begon de theebel te luiden. Con zocht haar papiertjes bij elkaar, legde ze in de medicijn-kist, en zette deze op een plank van een diepe kast, in een hoek van de kamer.

„O, kijkt eens, jongens," zeide zij, toen haar oog viel op een houten doosje, half vol glazen, gelijkvormige knikkers, „er is een knikker weg van het solitaire-spel. Weet een van jullie waar die kan zijn?"

„Ik geloof dat ik hem heb," zeide Edgar.

Hij voelde in zijn broekzak en haalde er een knikker uit, maar het was er een van steen.

„Die is het niet!" zeide zijn zusje.

„O neen," antwoordde Edgar wat verlegen, „ik heb mij vergist."

Hij sprak de waarheid, maar de vergissing had een week geleden plaats gehad, toen hij, in het donker, in plaats van den steenen knikker den glazen in de catapulthad gestoken en dien door het raam van Foxbank geschoten had.

Sluiten