Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zegt, dat ik zoo weinig mogelijk trappen moet klimmen."

„U hebt toch, hoop ik, geen tweeden aanval gehad?" zeide de onderwijzer. Zijn oogen waren op het tapijt gericht, maar hij scheen met veel belangstelling op het antwoord te wachten.

„O, neen, ik hoop dat ik beter ben; maar toch geloof ik, dat het goed is om voorzichtig te wezen. A propos, nu wij toch over gezondheid praten, zou ik wel eens een woordje willen spreken over mijn jongen. Ga zitten en neem een sigarette; misschien heb ik morgenochtend geen tijd."

„Gaarne," antwoordde de jonge man. Hij nam tegenover hem plaats en stak zijn sigarette met voorgewende onverschilligheid op; maar toch was er iets angstigs in zijn blik, terwijl hij wachtte op hetgeen er verder volgen zou.

„Ik kan niet zeggen, dat ik geheel tevreden ben over Hnbertwat zijn gezondheid betreft, bedoel ik," ging zijn vader voort. „Natuurlijk heb ik, zooals je weet, dit huis gekocht, omdat de dokters dachten dat een verblijf van een paar jaar in deze versterkende lucht hem goed zou doen en de balans van zijn gezondheid, om zoo te zeggen, in zijn voordeel zou laten overhellen. Het schijnt hem echter niet veel verder gebracht te hebben."

„Het moet misschien zijn tijd hebben," opperde Mender voorzichtig.

„Ja, maar aan den anderen kant, als het hier niet voor hem deugt, doet uitstel meer kwaad dan goed. Er schijnt geen leven in hem te zitten en hij stelt nergens belang in. Misschien bevalt het hem hier niet, of heeft hij behoefte aan jeugdiger gezelschap, om hem wat op te vroolijken. Ik geloof werkelijk, dat het niet kwaad zou wezen hem naar de een of andere school te sturen."

Sluiten