Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij vreesde, dat zij knorren had gehad en, weifelend tusschen zijn vriendschap voor het meisje en zijn bewondering voor de moeder, zou hij gaarne de ontruste gemoederen tot kalmte willen brengen. De bedoeling was wel wat komiek; het had er iets van of een brutale mannetjes-musch zich geroepen voelde de rol van de witte vredesduif op zich te nemen.

Met beide handen in zijn broekzakken met sleutels en kopergeld rammelende, zeide hij haastig: „het spijt mij, dat je uit je humeur bent, omdat die menschen vanavond komen, nu je de charade wilt opvoeren, maar je vindt het toch zeker ook wel flink van je moeder, dat zij dien jongen vraagt, want zij kon wel een ergen hekel aan hem hebben, net als jij, omdat hij op Foxbank woont. Ik noem het daarom flink, omdat het net is, alsof je een voetbalclub tracteert, nadat zij je ferm klop gegeven hebben."

„O, ja, moeder heeft gelijk," antwoordde Con, „ik zal vriendelijk tegen den jongen zijn, als hij komt; maar ik was boos om de charade."

„Och kom, zit nu niet over die charade in. Ik wed dat hij een veel te groote suffer is om er zelf in mee te spelen; en misschien wordt hij er wat vroolijker door. Vooruit, laten wij alles in orde gaan maken. Ik zal je tooneel-timmerman zijn."

„Edel Juweel!" zeide Con, terwijl zij hem goedkeurend een stomp op zijn schouder gaf, en toen met hem de trap opliep naar de speelkamer.

Een groot gedeelte van den dag ging voorbij met toebereidselen te maken voor de charade. Gelukkig had Con — die nooit lang naar een geschikt woord hoefde te zoeken — er een naar haar keuze gevonden, dat in drie tooneeltjes kon opgevoerd worden. Toch moest er nog heel veel beraadslaagd

Sluiten