Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat wij in het begin niet half zoo goed over je dachten als nu, omdat je in ons huis woont; ten minste — natuurlijk is het ons huis niet meer, maar soms hebben wij toch net een gevoel, alsof het wel zoo is; wij zijn ook allemaal op Foxbank geboren en hebben er ons heele leven gewoond, weet je."

„Ja, ik begrijp het," zeide de jongen, toen Con zweeg, aan het eind van haar langen zin, dien zij in één adem had uitgesproken. „Het spijt mij wel."

„Neen, ons moet het spijten, en ik hoop dat je het ons zult vergeven. Het was heel dwaas om zoo over ons huis te zeuren. Moeder heeft er mij over onderhouden en gezegd dat het erg dom was, hoewel ik haar niets van dat spoken heb verteld."

„Vertel het haar dan nog niet," zeide Hubert; „en zeg niet aan de jongens, dat je mij in het geheim hebt ingewijd en wat ik heb gezegd. Zij zouden mij maar een akeligen bangerd noemen."

Het vuurwerk eindigde met het laten opgaan van den laatsten vuurpijl en toen volgde het souper, waarvan nog meer werk was gemaakt, dan van de theetafel. Aan de oude veete werd niet meer gedacht, er heerschte een vroolijke, prettige stemming en eindelijk viel het gesprek op het onderwerp „zomervacantie".

„Wij gaan altijd naar Flexland," zeide Edgar. „Je weet, er is „Flexland Cove" en „Flexland Common", ongeveer twintig mijlen hier van daan, aan de kust. Wij rijden er naar toe en onze bagage volgt in een waggon. Ons logement bestaat uit een oude pachthoeve, die geheel op zich zelf staat, en er zijn bosschen en een rivier en alles wat je maar voor heerlijks verzinnen kunt."

Con en Bob stemden beiden in met den lof op Flexland. Hoe

Sluiten