Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik zal toch een kansje wagen," zeide Con, volstrekt niet afgeschrikt door deze broederlijke geringschatting van haar bekwaamheden.

„Kom, schiet op! Laat eens zien, hoe je het aanlegt," zeide „het Juweel", die zeker dacht, dat het schrijven van een verhaaltje zoowat hetzelfde was als het op touw zetten van de een of andere grap.

„Och, suffer! Ik kan toch niet beginnen voor ik een gedachte heb," antwoordde Con. „Hier is het plaatje; zeg nu eens wat je denkt dat het voorstelt."

„Een jongen in fietskostuum, die een hollend paard voor een dogcar, waarin een meisje zit, tot staan brengt," zeide Bassett vlug, na een enkelen blik op het plaatje geworpen te hebben. „Wel, dat zou ik wel kunnen doen, daar is niets geen kunst aan. Daarmee kan iedereen een prijs winnen."

„Ja maar, nu heb je nog geen verhaaltjezeide Con. „Je moet er over denken wie zij zijn, hoe het kwam, dat hij het paard opving en wat er daarvoor en daarna gebeurde."

„O," zeide Bassett met een wijs gezicht, „dat is wat anders. Nu begrijp ik het."

„Wat zou je doen, als je de guinje kreegt?" vroeg Hubert.

„Die zou ik bewaren en dan zou ik mijn best doen nog meer prijzen te winnen, tot ik vier pound, zeventien shilling en negen pence had," antwoordde Con ernstig.

„Waarom juist vier pound, zeventien shilling en negen pence?"

„Omdat een cylinder-bureautje, dat al zoo lang een lievelingswensch van mij is, zooveel kost. Aan den eenen kant zijn er laatjes, en aan den anderen vakjes. Ik heb er boven een afbeelding van in een prijs-courant. Maar," vervolgde de

Sluiten