Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het goed, dat wij daar cricketen; daar kunnen wij ook heerlijk na schooltijd verlos of krijgertje spelen."

„Maar ik heb vroeger nooit gespeeld. Ik weet niet eens hoe ik een raket moet gebruiken. Je broers zullen mij een vreeselijken sul vinden."

„Ik zal je wel leeren tennissen en cricketen," antwoordde Con haastig. „Je moet bij mij komen en je een paar keer oefenen, als de jongens naar school zijn, en zonder dat zij er iets van weten. O, je hoeft mij niet zoo aan te kijken; je denkt zeker dat ik niet kan spelen, omdat ik een meisje ben," voegde zij er bij, terwijl zij haar mouw opstroopte en een flink gespierden arm liet zien.„Ik verzeker je, dat ik den bal met zooveel kracht kan gooien, dat het een lust is. Edgar heeft mij zelfs eens een duivelin genoemd."

Hubert lachte. „Het is bijzonder aardig van je om zoo iets te verzinnen," zeide hij, „en ik zal er eens over denken."

„Neen, hoor," zeide Con gebiedend. „Dat is juist een gebrek van je.Je denkt altijd over hetgeen je zoudt kunnen doen,zonder het te doen. Vergeet nu niet dat je hier moet komen om het te leeren, en ik zal je net zoolang les geven, tot je met de jongens kunt meespelen."

„Best," zeide Hubert, glimlachend en haar zijn hand toestekende, „dat is dus afgesproken, en ik bedank je wel."

Bijna op hetzelfde oogenblik, dat deze overeenkomst gesloten werd op Lindenhof, werd er een zeer verschillend gesprek gevoerd in een stad van het graafschap Douchester op dertien mijlen afstands.

In een afgezonderde kamer van het hotel „de Zwaan," zat mijnheer Mender bij het vuur en over hem leunde de heer, die

Sluiten