Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O, Con!" begon mevrouw Willis. „Dat is nu juist iets, dat ik al zoolang op mijn slaapkamer had willen hebben. Maar je wilt toch niet zeggen, dat —"

„Ja!" riep Con verheugd. „Ik heb het vanmiddag gekocht en het kost precies een guinje."

„Lieveling — je geld voor je verhaaltje!" begon mevrouw Willis; toen, plotseling ophoudende, zette zij het klokje neer,liep om de tafel heen en kuste Con op beide wangen, terwijl zij haar iets in het oor fluisterde. De jongens maakten zoo'n drukte met op het knopje in het ebbenhouten handsvat te drukken en daarop de belichting van de wijzerplaat gade te slaan, dat niemand behalve het meisje er iets van verstond; maar dat het prettig was om aan te hooren, bewees wel de vlugge blik van verstandhouding in Cons vriendelijke oogen.

„Het Juweel" gaf van zijn goedkeuring een practisch bewijs door op het bord van de beroemde schrijfster een massa aardbeienjam te leggen.

„Dus dat is je bom," zeide hij. „Je bent een goeierd, hoor, dat ben je."

Het ging aan de theetafel bijzonder vroolijk toe en mevrouw Willis merkte met inwendige zelfvoldoening op, dat er bij Hubert Prescot een gunstige verandering had plaats gegrepen, sedert hij op villa Lindenhof aan huis kwam. Hoewel van nature stil en in zich zelf gekeerd, nam hij hartelijk deel in de pret en geleek niets meer op een visch op het droge, als hij zich in het gezelschap van andere jongens bevond.

„Moederlief," zeide Con, een poosje later haar kopje thee in de hoogte houdende, op uw gezondheid!"

„Dank je," antwoordde mevrouw Willis, glimlachende. „Mij dunkt dat iemand ook wel eens op jou mocht drinken, daar

Sluiten