Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De knaap keek op en las in haar oogen een gemengde uitdrukkingvan goedkeuring en ontroering. „Heel goed, mevrouw," antwoordde hij verwonderd.

„Ik heb gehoord, dat je Donderdagmorgen strafregels hebt moeten schrijven. Had dat iets te maken met je komst hier, Woensdagmiddag ?"

„O, het had niets te beduiden," antwoordde „het Juweel" een kleur krijgende, „Edgar had het niet moeten vertellen en, wat de regels betreft, de grootste helft heb ik in mijn vrijen tijd gedaan."

„Dat had hij ook niet; maar dat is geen antwoord op mijn vraag," zeide de dame met nadruk.

„Wel,het kwam omdat ik niet op tijd was om thee te drinken," antwoordde Bassett eerlijk.

„Dat heb je ons niet verteld."

„Natuurlijk niet. Wat had dat gegeven? Het was mijn eigen schuld. Maar," voegde hij er bij, „vertel u het maar niet aan Con."

„Omdat je door haar verhaaltje straf hebt opgeloopen?" vroeg mevrouw Willis. Zij zweeg een oogenblik, terwijl zij met welgevallen en liefdevol op hem neerzag. Toen zeide zij op eens, ik wou, dat je je best eens deedt om Edgar wat flinker te maken. Ik vind dat hij in den laatsten tijd zoo in zich zelf gekeerd en niet oprecht is."

„O, dat zal wel schikken," antwoordde „het Juweel" haastig — „ik ben ten minste geen haar beter."

Hij meende wat hij zeide, maar op weg naar huis in de tram herinnerde hij zich, wat Bob hem van Edgar verteld had. Uit het oogpunt van een kostjongen had hij een leelijken, sluwen streek uitgehaald.

Sluiten