Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

karton, dat hij op een deur op het speelterrein had vastgemaakt.

De kogel ging door het hout en wondde een man, die toevallig achter de deur in den tuin werkte, ernstig, jullie kennen allen iet reglement, maar om het nog eens ernstig in je herinnering te prenten, verklaar ik nadrukkelijk, dat zoodra een jongen hier in het bezit wordt gevonden van een pistool,of hij het gebruikt of niet, hij zoo streng mogelijk zal gestraft worden." Het voorgevallene met den „voetangel" en de toespraak van

den directeur vormden het voornaamste onderwerp van gesprek

gedurende het vrije kwartier van den morgen-schooltijd. Edgar Willis stond alleen de sneê koek op te eten, die hij en Bob gewoonlijk van huis meebrachten om in dien tijd te verorberen toen een jongen uit zijn klasse, Easton genaamd, bij hem kwam.'

„A propos," begon deze, „het moet onder ons blijven, maar heb je soms lust een pistool te koopen?"

„Neen. Waarom?" was de weervraag van Edgar.

„Wel,je moet het niet oververtellen; ik heb er hier een in

mijn zak, en na hetgeen de baas straks gezegd heeft, wil ik het

'ever n,e* langer houden, want ik ben bang, dat iemand het

soms zou merken, jullie, schooljongens, kunnen doen, wat je

wilt, en je zoudt dus geen gevaar loopen, zoolang je het niet

mee op school brengt. Ik zal het je goedkoop geven."

„Laat mij het eens kijken," zeide Edgar.

„Pas dan op, dat niemand het ziet. Ik zal voor je gaan staan. Hier heb je het."

De spreker haalde uit zijn zak een nikkelen pistooltje geschikt voor kleine patronen, die bekend zijn onder den naam van puntvormige kogels No. 1, en niet langer dan vier centimeter. Edgar betastte het wapen en had er verbazend veel zin in. „Hoeveel moet je er voor hebben?" vroeg hij.

Sluiten