Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik zal het je voor twee shillings verkoopen," was het antwoord. „En ik heb nog zoowat twintig patronen; die krijg je er voor niets bij."

Een oogenblik hield Edgar het pistooltje liefkoozend in zijn hand en gaf het toen met blijkbaren tegenzin terug.

„Ik zou het koopen als ik kon," zeide hij, „maar ik heb geen geld."

„O, zoo'n haast is er niet bij om mij te betalen," antwoordde Easton. „Neem het maar mee naar huis en probeer het eens. Twee shillings is niet veel en voor het eind van den schooltijd zal je mij op de een of andere manier het geld toch wel kunnen geven."

„Goed," zeide Edgar, „leen het mij dan eens om op het land achter ons huis een paar schoten te doen. Ik zal er zelfs Bob niets van vertellen en het morgen weer meebrengen."

Daar het een heele schooldag was, kwamen de twee broers pas tegen theetijd op „De vijf Eiken". Daarna drentelde Bob door het dorp om een raket te halen, dat de schoenlapper met gewast koord gemaakt had, en Edgar ging alleen den heuvel op. Het was de eerste goede gelegenheid om Easton's pistool nauwkeurig te bekijken en hij was hierin zoo verdiept, dat hij niet zag, dat er iemand aankwam.

„Hallo, jongmensch, wat heb je daar?"

Edgar maakte onwillekeurig een beweging, alsof hij het kleine wapen weer in zijn zak wilde steken, maar ziende, dat het mijnheer Mender was, die de vraag had gedaan, lachte hij even en liet hem zien, wat hij in zijn hand had.

„Een pistool,hè?"zeidede gouverneur.„Hoe kom je daaraan?"

„Het is niet van mij; een jongen van school heeft het mij geleend. Hij wil het verkoopen."

Sluiten