Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En ga jij het nu van hem koopen?" Hoeveel vraagt hij?"

„Maar twee shillings. Ik zou het dolgraag doen, als ik maar geld had."

Mender nam het pistool, bekeek het en haalde den haan over.

„Het is nog zoo kwaad niet," zeide hij, „maar als je het hadt, zou je het op je zelf of op een ander aanleggen, denk ik, of misschien wel een kogel door het een of andere raam schieten."

„Neen, dat zou ik niet," antwoordde Edgar, lachend en een kleur krijgende. „Zoo dom ben ik niet en ik weet, hoe ik met een pistool moet omgaan."

„Nu, als ik je de twee shillings leen, beloof je mij dan voorzichtig te zijn?"

„Ja, op mijn woord!" riep de jongen uit. „Wilt u mij dan werkelijk het geld leenen? Ik zal het u teruggeven, zoodra ik weer wat klinkende munt heb."

„Ik weet eigenlijk niet of ik er goed aan doe," zeide de gouverneur, terwijl hij zijn portemonnaie uithaalde. „Enfin, omdat wij goede kameraden zijn, zal ik het maar doen. Je moest dat pistool liever niet aan je moeder laten zien, anders wordt het je misschien afgenomen. En ga er vooral voorzichtig mee om."

„O dank u duizendmaal!" riep de jongen uit. „Het is zoo'n leuk pistooltje! In alle geval is het wel twee shillings waard!"

De som was zeker niet heel groot, maar het kleine pistool was bestemd een van die bezittingen te worden, die hoe goedkoop ook verkregen, toch blijken zou te duur betaald te zijn.

Sluiten