Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

best doende om niet te lachen; „en hoe bevalt u uw leerling? Zoudt u nog wat van hem kunnen maken, denkt u?"

„O, ja," antwoordde de „prof". „Hij heeft alleen nog wat oefening noodig. Vanavond zullen wij met de jongens een partij maken."

„Hetisheel vriendelijk van u, om ter wille van hem zoo inde brandende zon te loopen zonder hoed of handschoenen. Veel jongejuffrouwen zouden bang zijn bruin te worden of sproeten te krijgen en er zoodoende minder goed uit te gaan zien."

„O, aan mij valt niets te bederven," zeide Con openhartig en onwillekeurig gaf zij een rukje aan hetgeen Edgar eens heel oneerbiedig „de kwast" aan haar achterhoofd had genoemd. Het was een van haar eerste romantische droomen geweest een prinses te zijn met een overvloed van goudblond haar, dat tot haar enkels reikte. Zij keerde zich om en knikte Hubert bemoedigend toe en, mijnheer Prescot weer aanziende, bemerkte zij, dat hij haar onderzoekend aanzag met een blik in zijn oogen, dien zij niet begreep en die haar verwonderde. Zij was te jong om in te zien, dat er zegeningen zijn, die niet door geld verkregen kunnen worden, of zich te kunnen voorstellen, dat deze schatrijke man eenmaal een hoop had gekoesterd, die nu voor altijd onvervuld zou blijven, nl. zelf een lief dochtertje te hebben.

„Denkt u dat, als ik een partij met u maakte, u het van mij winnen zoudt?" vroeg de bezoeker op eens.

„Dat denk ik wel," antwoordde de „prof." hetgeen meer zelfvertrouwen dan tact te kennen gaf. „Wilt u het eens probeeren?"

Mijnheer Prescot keek op zijn horloge en toen, tot groote verbazing van zijn zoon, liep hij naar de waggelende paaltjes

Sluiten