Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Con langzaam achteraan. Allen bleven voor de deur van de speelkamer staan en tot Cons verbazing, nam haar moeder een zijden dasje, dat zij zoolang op haar rug weggehouden had en wilde het voor haar oogen binden.

„Dat wil ik niet hebben 1" riep Con en zij begon het doekje weg te trekken. „Wat gaat u nu doen?"

„Het is een nieuw spelletje en dat heb ik uitgevonden," zeide Hubert, „een nieuw soort van blindemannetje. Ga nu maar naar binnen en zoek tot je het geheim vindt."

„Het geheim vinden!" riep Con uit. „Hoe dom ben je toch! Hoe ter wereld kan ik weten, of ik het gevonden heb, als ik

niet weet, wat het is!"

„Als je het vindt, zal je het dadelijk weten," zeide haar moeder, de kamer ingaande. „Ga nu zoeken en zie wat je ontdekken kunt."

„Is het iets, dat zal opspringen of mijn vingers grijpen? vroeg Con zenuwachtig, toen allen haar alleen in het midden

van de kamer lieten staan.

„Neen, je hoeft niet bang te zijn," antwoordde mevrouw Willis, maar uit haar toon bleek duidelijk, dat zij toch nieuwsgierig was, hoe Con zich zou houden.

„Zoek maar naar iets, dat zoo groot is als een cricketbal,"

zeide Edgar giegelend.

„Het is natuurlijk wat geks, dat weet ik," mompelde Con, toen zij met uitgestrekte armen in de kamer begon rond te loopen. „Is het hier — op den schoorsteenmantel?"

„Neen; gooi de klok niet af!" kreeg zij ten antwoord. .Nu zeggen wij je niets meer."

Con zette haar onderzoek voort, terwijl zij zich afvroeg, wat het toch voor een geheim kon wezen, dat zij dadelijk zou weten

Sluiten