Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gisteravond in het lokaal van mijnheer Keiler een pistool afgeschoten; de kogel ging door het bord, kwam tegen den muur en werd op den grond gevonden."

De spreker hield even op, als wilde hij meer nadruk leggen op hetgeen volgen moest. Edgars ooren tintelden en hij had een gevoel of iedereen in het groote lokaal naar hem keek. Hij had^wel alles, wat hij in de wereld bezat, willen geven om veilig op straat te komen — of waar dan ook, liever, dan naar de woorden van den directeur te blijven luisteren, die, zooals hij wist, hem alleen van al de honderd vijftig leerlingen, klein en groot, aangingen.

„Zelfs als het mogelijk was," ging de directeur voort, „om de ongehoorzaamheid en het verzet tegen mijn gezag en tegen alle mogelijke schoolregels, waarvan deze handeling getuigt, over het hoofd te zien, zou de veiligheid van de jongens, die aan mijn zorg zijn toevertrouwd, eischen, dat er onmiddellijk strenge maatregelen genomen worden, om den overtreder op te sporen en onder handen te nemen. Voor ik verder ga, wil ik den schuldige de kans geven om door een openlijke bekentenis zijn makkers te vrijwaren voor een gezamenlijke straf, die ik anders genoodzaakt zal zijn op te leggen. Laat de jongen die gisteren in mijnheer Keller's lokaal een pistool heeft afgeschoten, hier bij mijn lessenaar komen."

Geen geluid verbrak de stilte; verscheiden van de oudste leerlingen, die op de voorste banken zaten, keken om, maar er was in de achterste rijen geen spoor te zien van een jeugdigen zondaar, die naar voren trad om een vrijwillige bekentenis af te leggen. Edgar Willis haalde gejaagd adem en staarde onbeweeglijk naar een landkaart aan den muur; hij durfde zijn oogen niet tot zijn makkers opslaan, uit vrees dat zij er in

Sluiten