Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden kunnen lezen, wat er bij hem omging. De gedachte dat de kogel ergens heen moest gevlogen zijn en sporen nagelaten hebben, was in het geheel niet bij hem opgekomen; de geheele zaak viel hem op het lijf met een schok van een plotselinge en onverwachte ramp. Voor het oogenblik was hij niets dan een door schrik bevangen lafaard; om de groote school door te loopen en te bekennen, dat hij de schuldige was, scheen hem een daad toe, die zijn krachten geheel te boven ging. Omstreeks een minuut, die hem er minstens tien toescheen, wachtte mijnheer Vesper, of er iemand kwam opdagen.

„Goed," zeide hij ten laatste. „Ik zal niet meer tijd verspillen met jullie hier te laten zitten, maar bedenkt, dat ik besloten ben, deze zaak tot in de fijnste bijzonderheden te onderzoeken. Wie het ook zijn moge, die het pistool heeft afgeschoten, ik zal hem tot morgen ochtend tijd geven om het mij te komen brengen. Als hij dan noch moed, noch gevoel van eer bezit om dat te doen, zal ik moeten overgaan tot het nemen van de maatregelen die ik noodig oordeel."

Met een ontevreden gemompel gingen de jongens naar hun respectieve klassen; die van de zesde waren bijzonder uit hun humeur, toen zij in hun lokaal kwamen; het was zoo goed als zeker, dat de vrije middagen voor hen verloren zouden zijn en dat alleen om een dollen streek van zoo'n aap uit de lagere klassen, die nu te laf was, ruiterlijk schuld te bekennen.

„Het is al te erg," zeide de monitor Haddington, toen hij met zijn schoolmakkers in het lokaal van mijnheer Vesper plaats nam. „Als de rakker niet wil bekennen, moeten wij hem op de een of andere manier zien uit te hooren."

Het scheen dat de directeur reeds een dergelijk plan gemaakt

Sluiten