Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Richards dan ook iets later dan jij binnenkwam, was de rook nog te zien. Het is dus zoo klaar als de dag, dat, als een jongen het schot gelost had en daarna uit het raam gesprongen was, jij hem hadt moeten zien, voor hij het speelterrein overstak, en dus zoudt kunnen zeggen wie het was. Je verhaal houdt geen steek, Bassett. Ik raad je aan te bekennen en zonder verdere omwegen het pistool over te geven."

„Ik zeg nog eens, dat ik het niet heb gedaan en geen pistool bezit," antwoordde „het Juweel" norsch.

„Heeft iemand nog iets te zeggen? Niemand van jullie heeft dezen jongen immers ooit met een pistool gezien?" vroeg Haddington, die hierop geen antwoord kreeg.

„Dwing hem om te bekennen," riep een der jongelui, die veel hield van krachtige maatregelen. „Als hij niet wil, geef hem dan een pak slaag."

„Wij moeten het verder aan den directeur overlaten," antwoordde Haddington. — „Luister eens," voegde hij er tot den vermeenden zondaar bij; „ik zal je de kans geven om zelf naar mijnheerVesper te gaan, maar, als je dat tegen het avondeten nog niet gedaan hebt, zal ik zonder verdere aarzeling je naam op geven."

Bassett keerde zich om, verwijderde zich van de zoogenaamde rechtbank en begon toen eerst tot het besef te komen van de gevolgen, die zijn houding in deze zaak na zich zou sleepen. In plaats van aller lieveling te zijn was hij nu bij zijn makkers het minst in tel.

Hij werd geduwd en uitgejouwd door een bende van woedende schooljongens en alleen de flinke tusschenkomst der monitors of kweekelingen, die hem de gymnastiekzaal uitbrachten, bewaarden hem voor nog ruwer behandeling.

Sluiten