Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ouden beitel en zette daarmede de deur vast. Hubert Prescott kwam den kant van het tuinhuisje niet uit, maar hij liep in de richting van den moestuin. Mijnheer Mender, die juist zijn pijp wilde aansteken, zat naar den beitel te staren, alsof deze hem aan iets herinnerde. De lucifer brandde af, tot hij hem weggooide met een uitroep, die veel had van een vloek, daar zijn vingers bijna schroeiden.

„Wanneer heb je dat kunstje geleerd?" vroeg hij. „Dat deden wij altijd toen wij hier woonden," gaf Edgar ten antwoord. Een zachte blos verspreidde zich over zijn gezicht, want hij herinnerde zich op eens dien nacht, toen hij zich hier met Con en „het Juweel" verstopt had en tot de zelfde list zijn toevlucht had genomen.

„Hm! Je bent een slimmerd," zeide de gouverneur, na een kleine pauze, met een knipoogje. „Altijd klaar voor allerlei soort van streken, hè?"

„Niet meer dan andere jongens, denk ik," antwoordde Edgar, wien de loop, dien het gesprek genomen had, niet bijzonder aanstond; het speet hem nu, dat hij den beitel voor den dag had gehaald. „Mij dunkt, dat ik nu maar heen moest gaan; ik moet al mijn huiswerk nog maken voor morgenochtend."

„Zooals je wilt," was het antwoord. „Wat dat pistool betreft, stop het weg en zeg dat je er nooit een hebt gehad. Het zal de eerste keer wel niet zijn, dat je je uit een moeilijkheid redt door middel van een leugen. Maar toch raad ik je aan om in het vervolg voorzichtig te zijn. Kom bij voorbeeld hier geen kogels door het raam schieten, zooals je met dien knikker hebt gedaan, of ik zou het aan mijnheer Prescott moeten vertellen en dan zou je de poppen aan het dansen hebben."

Er klonk iets dreigends en minachtends in den toon, waarop

Sluiten