Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Neen, mijnheer."

„Waarom heb je het mij niet eerder gezegd?"

„Uhadtuitstel gegeven tot vanmorgen,mijnheer,"antwoordde de schuldige aarzelend, deze onbeduidende verontschuldiging opperende, bij gebrek aan een betere.

„Onzin," was het booze antwoord. „De quaestie is, dat je te laf waart om op zijn tijd te spreken. Intusschen had je gebrek aan moed en eerlijkheid een anderen jongen bijna in groote moeilijkheid gebracht. Wist je dat Willis het gedaan had, Bassett?"

„Ja, mijnheer."

Edgar wendde zijn verhit gezicht naar „het Juweel," maar deze hield zijn oogen neergeslagen.

„Hoe wist je het?"

„Ik zag hem het speelterrein overvliegen, toen ik in het lokaal kwam."

„Waarom heb je dan niet gesproken, jongeheer?"

Bassett gaf geen antwoord.

„Ik ben hee! boos op je," ging de directeur voort. „Zooals ik gisteren tegen jullie allen gezegd heb, is deze zaak veel te ernstig om zich door dwaze begrippen van niet te mogen klikken te laten leiden. Je kunt gaan, Haddington en neem Bassett mee. Willis blijf hier; ik zal je verder ondervragen."

„Jou deugniet!" riep Haddington, zijn gevangene bij den kraag pakkende, zoodra de deur zich achter hen sloot, „wat beduidt dat om niet eerder te spreken en mij bovendien een gek figuur te laten maken? — Jij en die jongen waren toch immers vrienden?"

„Ja, zeide „het Juweel", „maar een poos geleden hebben wij ruzie gehad en gevochten, tot Dickson ons scheidde. Nu

Sluiten