Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Het spijt mij, dat ik wat laat ben," zeide Hubert, uit de nauwe doorgang in de bremstruiken in de kleine ruimte komende. „Is de vergadering begonnen?"

„Neen, wij hebben gewacht, tot je er was," antwoordde Con. „Welnu," ging zij voort, de vergadering toesprekende, „heeft iemand iets voor te stellen? Kom, „Juweel" — beklim den voorzitterszetel."

„Ik zal den molshoop beklimmen," antwoordde „het Juweel". Maar wacht even; ik moet eens goed kijken. Den laatsten keer geloof ik dat ik op een mierennest gezeten heb. Neen, het is in orde. Dames en heeren, zooals u allen weet, is het aanstaanden Vrijdag de verjaardag van den heer Robert Willis en wij hebben besloten, dat feest bijzonder luisterrijk te vieren. De vraag, die dus aan de orde van den dag is, luidt: „hoe zullen wij dat doen?" Antwoordt niet allen te gelijk."

„Zouden wij niet een comedie in de schuur kunnen opvoeren en de Holmessen vragen om toeschouwers te zijn?" stelde Bob voor.

„O neen, daar krioelt het van ratten, en wij zouden het stroo wel in brand kunnen steken," wierp Con tegen.

„Een dansje in de hal, en Ellen Holmes vragen, of zij op haar harmonium speelt; dan hebben wij een orkest," ried Hubert aan. „Maar," voegde hij er bij, „er zouden wel weinig dames zijn."

„En de eenige, die er is, heeft eigenlijk veel meer van een jongen weg," voegde Edgar er bij.

„Best, Edgar," zeide Con. „Vraag mij maar nooit meer om gaten in je kousen te stoppen. Jullie zouden zeker liever de een of andere tractatie hebben; daar stel je het meest belang in."

„Een uitstekend idee!" riep „het Juweel". „Een banket! Waarom niet?"

Sluiten