Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de witte oppervlakte onder het geldstukje zien weg te schrappen, zonder het aan te raken. Hij, die het laatste meel van onder het geldstukje wegschrapte, waardoor het op het bord terechtkwam, moest het met zijn mond uit het meel oprapen.

Op de tafel waren couranten gelegd, het bord werd in het midden gezet en het spel begon. Het hoopje meel werd al lager en lager, de spelers werden hoe langer hoe voorzichtiger; zij durfden bijna geen adem halen, als het hun beurt was het mes te gebruiken. Plotseling barstten allen, op een na, in een luid gelach uit.

„Bassett heeft het gedaan! Vooruit, „Juweel", jij moet de threepenny er uit happen."

De knaap probeerde het driemaal en dook naar het geldstukje,

dat echter hoe langer hoe meer in het meel verdween, terwijl zijn

neus, kin en wenkbrauwen zoo wit werden, dat hij wel een sneeuwpop geleek. Plotseling,het dwaze van zijn toestand inziende en nog altijd met zijn hoofd in den schotel, barstte ook hij in

lachen uit, waardoor wolken meel in alle richtingen rondvlogen.

De anderen lachten nu nog harder en begonnen te dansen van louter pret; zij maakten zoo'n leven, dat er reeds een paar malen aan de deur van de kamer was geklopt, voor mevrouw Willis het hoorde. Zij deed open en zag Ellen Holmes, de dochter van den pachter, voor zich staan.

„Mevrouw, er is een heer om u te spreken."

„Een heer? Wie is het? Mijnheer Mender misschien?"

„Neen, mevrouw; hij zegt, dat u hem niet kent, maar hij zou u graag, als het kon, even alleen spreken over een belangrijke zaak."

Niet wetend wat zij van die vreemde boodschap moest denken, deed mevrouw Willis de deur dicht, en de kinderen

Sluiten