Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het papier open. Toen de inhoud voor den dag kwam, lokte hij geen kreet van verrassing of vreugd uit. Er waren slechts twee enveloppen in: een groote, met lak dichtgemaakt en zonder adres, en een van gewoon brief-formaat, voor mevrouw Willis.

„Wat een fopperij," mompelde Edgar.

„Deze enveloppe is voor mij," zeide zijn moeder, het briefje opnemende, „dus de andere moet voor jullie zijn. Kijk eens gauw wat er in is, Con."

Het meisje gehoorzaamde; zij verbrak het zegel, keek in de groote enveloppe, maar haar gezicht bleef even strak staan.

„Er is niets anders in dan papier," zeide zij knorrig, „plat opgevouwen en in een hoek zit een groot rood lak."

„Wat zeg je?" riep mevrouw Willis, terwijl de schrik op haar gezicht te lezen stond. Haastig brak zij den aan haar gerichten brief open, en liet haar oogen over den inhoud gaan. Bijna onmiddellijk liet zij den brief vallen met den uitroep: „o, Con, Con, kijk eens wat mijnheer Prescot ons heeft gegeven! Wat een goede, beste man!"

„Het is niets anders dan een stuk perkament. Wat beteekent het?" vroeg het meisje, dat het verheugde gezicht en de vochtige oogen van haar moeder niet begreep.

„O, kindlief," riep mevrouw Willis uit, Con aan haar borst drukkend, „je houdt daar iets in je hand, waarnaar je zoo lang vurig verlangd hebt, n.1.: Foxbank!"

„Foxbank!" riep Con.

„Foxbank!" riepen de jongens eveneens.

„Ja, Foxbank. Hier zijn de bewijzen van eigendom. In plaats van den tuin en het huis te verkoopen, geeft mijnheer Prescot ze aan ons terug. Hij schrijft het in dit briefje en voegt er bij,

4

Sluiten