Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Die in hun spijtigh oogh te 'vel gewortelt stond,

Noch diep en dieper klemm doen winnen in den grond. '

Als deze uit die zelfde Zedeprint:

de heiligh' ijver-brand Die 's levens vodde-vreughd en schroomens onverstand Voor d'uer die komen inoet, al komt se soo veel laeter;

Om God verachten doet '

Fraai is zijne droeve klacht over het gemis van de liefde en den opbeurenden troost zijner vrouw in Daghwerck, al doet de eenvormigheid in den bouw der verzen hier afbreuk aan de schoonheid.3 Over het algemeen heelt de dood van verwanten, vrienden of bekenden hem niet zelden mooie verzen ontlokt. Ik heb het oog op deze regels uit een troostdicht tot eene moeder die hare dochter verloren had :

Een bloem is u ontruckt in 't beste van haer groeyen, De waerdigste gelijck die noch in Holland bloeijen,

Een peerel is uw hand ontfutselt, een kleinood Ontstolen midden uyt den moederlicken schoot;

De Dood is als een wolf uw stalling ingedrongen En met het liefste lam van 't jonge vee ontsprongen. *

Op deze slotverzen van een lijkdicht:

Van sulcke dooden drijft het lietTelijck gerucht Als witte lelien en roosen door de lucht.5

1 T. a. p. vs. 187—l'.K).

2 T. a. p. vs. 357 —359.

3 Ged. 111, IOC, vs 1990 vlgg.

4 VI, 304.

& VIII, 248.

Sluiten