Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hagelijk Trisagion ('), namelijk met den jubileerenden triumfzang (2) der Engelenscharen aan de H. Drievuldigheid. Zij herhalen dan, en wij met hen, het onvergankelijk lied van hemelsche aanbidding, „rollende den galm van driemael heiligh elckandren toe" in hun:

Sanctus, sanctus, sanc- Heilig, heilig, heilig is de tus Dominus Deus Sa- Heer, de God derheerschabaoth. Pleni sunt coeli et ren ! Hemel en aarde zijn vol terra gloria tua. Hosanna in van uwe glorie! Hosanna in excelsis. Benedictus, qui ve- den hooge! Gezegend Hij, die nit in nomme Domini. Ho- komt in den naam des Heesanna in exelsis. ren. Hosanna in den hooge!

Als weleer het juichende Israël, kan hier de Kerk de blijde komst verheerlijken van Hem, die na ettelijke oogenblikken te midden der zijnen zal verblijven.

De altaarkus en het kruisteeken des priesters, begeleiden met de ons reeds bekende bedoelingen den zin dezer woorden.

Het zijn de inleidingen tot den CANON (»),

den liturgischen gebeden-kring vol majestueuze schoon-

m n6' "driem"al-heiliS" Cnsagion) richt zich tot de drie goddelijke Personen. . L ve""sch,IIende benamingen geven de hooge waarde aan, waarop de oude h urgie dezen enge.en-zarg heeft gesteld: trisagion, hymnus seraphicus

iti^r?' .rUS trrrhaliS enfc Het trisaSion *>"*« «* de woorden van

door H ? / tW aan 117 PSaIm °ntIeend enui'de huldiging van Christus door de Joden, bij zijne intrede te Jeruzalem (Matth. 21.)

'3' he' griekSCh: regel' richtsnoer'is de onveranderlijke gebeden-

d!kw,rf ^ K !5„Van !' "®anctus ' str'kt genomen tot aan het „Pater N'oster" ; dikwerf ook gebezigd voor het geheel, van het „Sanctus" tot het einde. De oorsprong en tegenwoordige omkleeding is zeer oud en eerbiedwaardig; voor meer dan 1300 jaren werd de vorm vastgesteld. Paus Gregorius I (590-604) is de laatste, welke eemge woord-veranderingen - en slechts geringe - heeft aangebracht. HET H. MISOFFER. *

Sluiten