Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de „Zieten" gekomen waren. Ik lioorde van hen, dat ze van plan waren den volgenden morgen vroeg op te staan, om den Vesuvius te beklimmen. Dat lag ook juist in mijn voornemen en daarom besloten we, den tocht gezamenlijk te ondernemen. Toen we den volgenden morgen op afgesproken tijd en plaats elkander ontmoetten, was het zóó mistig, dat de tocht een dag moest worden uitgesteld.

Ken Itai.iaanscii dori'.

Om toch iets van ons vroeg opstaan te hebben, besloten we eene voetreis te doen naar het dorp Pozzuoli. Na eerst een geruimen tijd langs het strand geloopen te hebben, tegen welks helling prachtige tuinen lagen, waar niets dan wijnstok werd geteeld, kwamen we, na Kaap Posilipo gepasseerd te zijn, na eene wandeling van een uur of vier in het dorp Pozzuoli, dat in eene prachtige laagvlakte is gelegen, en boven van de bergen, als men er op neer ziet, een trotsch gezicht oplevert. In het dorp zelf gekomen, viel het echter niet mee. Vuile wegen, waar men met moeite door kon komen en huisjes, die er ook erg vies uitzagen. Het eenigste, dat onze aandacht een oogenblik trok, was de maccaroni, die in lange rijen, aan groote stokken buiten hing te drogen. Verder interesseerde het ons weinig en we maakten maar gauw, dat we er weer vandaan kwamen.

Na nog een paar uur geloopen te hebben, kwamen we door een tunnel weer dicht bij het strand terecht. We hadden eene wandeling van ruim 6 uur achter den rug, geen wonder dus, dat we naar rust verlangden, te meer, daar ons den volgenden dag nog eene zware reis stond te wachten.

Sluiten