Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

konden verstoppen, tot de inspectie aan het douanenkantoor

was afgeloopen. Het ging hier bar streng toe. De koffers werden

van onderen tot boven doorsnuffeld, alles werd door elkaar

gehaald. Er was o. a. een eerste klas passagier, een mijnheer

met zwarten baard en dikke overjas aan, met drie groote

houten koffers vol bagage. Op de aan hem gedane vraag,

of hij ook belastbare artikelen bij zich had, antwoordde hij „neen".

De eerste koffer werd goedgekeurd. Uit de tweede kwamen echter een aantal fijne zijden stoffen voor den dag, waarvoor de mijnheer eene zware boete had te betalen. De derde koffer werd nu nog strenger onderzocht dan de eerste en de tweede. Alles werd er uitgehaald en stukje voor brokje werd bekeken, of er ook wat viel te halen, zelfs de kleinste pakjes, hoe keurig ook verpakt, werden los gescheurd, en de eigenaar kon 't aanzien.

Zoodra onze koffers de proef hadden doorstaan en goedgekeurd waren, begaven we ons naar den trein. We moesten ons evenwel haasten, daar deze zóó zou vertrekken en het

de eenigste gelegenheid was, om dien dag nog Athene te bereiken.

We gingen maar zonder kaartje in den trein. Dat mocht wel, 't was in Griekenland en we konden in den trein wel een kaartje nemen. Zoodra deze in beweging was, haalden mijne reisgenooten de sigaren weer te voorschijn en stopten ze weer in den koffer, terwijl ze dezen en genen landsman er een aanboden. Voor hen had een sigaar nu geen waarde meer, terwijl ze hunne landslui er een heele weldaad mee bewezen, want zoo n 2% ets sigaar kost in Griekenland minstens 14 a 15 cent per stuk.

Sluiten