Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat, om niet al te veel van 't rechte spoor te zwenken, Eerst de opening en dan de sluiting volgen moet, En — wie zóó denkt, doet 't goed;

Want de zitting, die den tweeden Zaterdag Van September 't einde van haar leven naderen zag, Werd een jaar, minus twee dagen van te voren, In alle plechtigheid geboren;

En twee dagen nadat De sluiting heeft plaats gehad,

Opent de Koning weer den nieuwen zittingtijd, Met de bekende plechtigheid.

De regeling der sluiting van een zittingjaar,

Is dus niet vrij van gevaar,

Omdat er tusschen de sluiting en den openingstijd, Een dag of twee verloopt, waarin in werkelijkheid, Het land aan Kamer-loosheid lijdt; Een omstandigheid, die Wel geen toestand van anarchie Doet ontstaan,

Maar toch eigenlijk niet mag bestaan.

Wijl in dien korten tijd,

Het systeem van absolute souvereiniteit,

Dat bij de grondwet is ter zij gesteld,

Weer een oogenblikje wint het veld.

Intusschen heeft er nooit nog iemand aan gedacht, Dat om die reden in de sluiting een verandering dient gebracht En ongestoord,

Gaat dus de sluitings-plechtigheid steeds voort Op de volgende wijs,

Sluiten