is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en schudde in gedachten haar stof van de schoentjes op de orthodoxie die 't best deed den mond te houden over dingen waarvan ze geen verstand had. Zoo keuvelend — Fred kwam niet vrij en moest een veer laten om z'n eigen onkerkschheid — waren ze thuis eer ze er om dachten. Mevrouw Smitz, een gezonde vrouw met neiging tot corpulentie, stond voor 't raam haar kinderen te wachten. Meneer — nog met z'n hoed op, hij was pas uit de kerk — liep naar de voordeur.

„Dag pa, dag Fred!" de begroeting was allerhartelijkst.

De jonge Smitz lei z'n hand in die van een rijzig, schraal man met peper- en zoutkleurig haar, wat coquet opgemaakt. Goed verzorgde cotelettes gaven 't overigens glad-geschoren gezicht iets basterd-deftigs; de onberispelijke kleeding, een beetje te licht voor z'n leeftijd, bewees dat de oude Smitz nog graag jong wou wezen en zich lekker voelde in z'n dandy-schap van den kouden grond.

Een oogenblik later lag Fred in de armen van z'n moeder.

De meisjes dansten van louter pret de kamer rond.

„Heb je voor mij geen hand, dokter?" Jan z'n broer, een paar jaar jonger dan hij, bij vader in de graanzaak, had te vergeefs geprobeerd zich tusschen de begroetingen door te dringen.

„Waarempel; hoe gaat 't kerel, hoe gaat 't? Wel, jij