Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij ging niet door. Op eens vlogen de blikken van een deel van 't publiek naar boven, onder korte uitroepen. Het had gelicht — het lichtte nog eens.

„Zouden we onweer krijgen?" vroeg Emma, een beetje benauwd. „Van mijn part mag 't nog wel een paar uur weg blijven, 't Zou anders opluchting geven. Phu, gut, wat was 't vandaag heet!"

De groote, donkere wolk had zich over den tuin uitgespreid, en soms dwarrelde een wonderlijk roze-licht snel door haar heen.

„Wel neen," zei Smitz geruststellend. „Het blikt maar wat."

Zoo dacht 't publiek er ook over, dat rustig bleef tot de pauze.

Toen begon de groote pantoffel-parade.

Emma tilde haar dik lijfje op.

„Kom, Sjoerd, willen we ook eens?"

Ze zag onderwijl Rinske en Smitz met een vluchtigen blik aan, als om te vragen of die 't ook goed vonden. Haar man knipoogde verholen, want hij wou graag elk vertrouwelijk gesprek tusschen die twee tegengaan. Maar Emma deelde z'n vrees niet. Al vatte ze het, ze deed of 't haar ontging. Vlug pakte ze z'n arm en trok hem, die weifelend was opgestaan, verder, Sjoerd zat onder de pantoffel, maar 't scheen een muiltje en zacht van zool.

Dokter Smitz volgde met Rinske.

't Was een gewiemel van menschen die elkaar tegenkwamen en voorbij schoven — soms voet voor voet

SONNEMA. a

Sluiten