is toegevoegd aan uw favorieten.

Rinske Sonnema

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Vader!" schreeuwde ze van haar stoel opvliegend.

Er vlamde toorn in z'n blik.

„Een afkeer, ja, herhaalde hij luid. „Die man misleidt je. Je zoekt steun bij hem en denkt dat hij 't ernstig meent, dat hij oprecht is. Maar daarin vergis je je. Ik heb je vroeger al gezegd, dat die Smitz niet gelooft in z'n ongeloof; 't kan hem niemendal schelen — 't is hem een stuk speelgoed. En jij zou je zielezaligheid binden aan zoo'n stroowisch — zoo'11 praatjesmaker?"

„Hoe weet u dat?" voer ze hem tegen — schel.

„Ik ken de menschen, Rinske, door een lange ervaring, en ik ben vrij wel in staat valsch van echt te onderscheiden. Dat is me altijd tot zegen geweest, hoe^ el t me nooit populair heeft gemaakt en soms veel doen lijden."

Een seconde herrees voor haar die vreeselijke twijfel, die zich soms deed gelden krachtens den drang van haar eerlijkheids-instinkt, doch telkens temeergeveld door haar reuze-liefde, nu weer opdoende bij 't wek-woord van hem, wiens oogen den aangebedene niet zagen in 't stralend licht van de passie.

Maar daarom juist kookte in haar de toorn:

„Dus u verzet u tegen een huwelijk?"

„\ erzetten i sprak hij weemoedig, „dat zou weinig baten. Je bent meerderjarig, je kunt doen wat je wilt. „Ja," vervolgde hij kalm, „ik zal zelfs geen hinderpaal zijn: een Akte van Eerbied hoeft niet te worden gepasseerd. Alleen — in mijn huis komt hij van dit